More servicesWindows Live™
HomeHotmailSpacesOneCare
 
MSN
Sign in
 
 
Spaces home  *help[® 1 2 ] Nick“•”บาง...PhotosProfileFriendsMore Tools Explore the Spaces community

Guestbook
ขอบคุณสำหรับการเข้าเยี่ยมชม!
  • View space
    December 14 3:44 PM
    หวัดดีจร้าหนุ่มประมง ยังจำสาวนิติคนนี้ได้มั้ย อ่านspaceนี้แล้วซึ้งจังเลย คงจาจิงที่เวลามีความรักบางครั้งเราอาจลืมไปว่าคนที่อยู่ข้างเราตลอดก้อคือ"เพื่อน"นั่นเองเนาะ ไม่ว่าจายังไงเพื่อนก้อไม่ทิ้งกันแน่นอนอ่ะ ปล.เด๋วนี้ออนเอมไม่เจอเลย สงสัยจางานยุ่งว่างๆก้อมาคุยกันหน่อยนะ คิดถึงเพื่อนซาเหมอเรยยยย

Blog
November 12

วิ่งตามความรัก

  ความรักมีอยู่มากมายบนโลกใบนี้...

แต่เมื่อไหร่ที่เราวิ่งตามหามัน... มันก็จะวิ่งหนีไปซ่อนตัว

เพียงแต่เราเดินไปเรื่อยๆ เอื่อยๆ ไม่ต้องรีบร้อน...

ไม่ต้องแวะชมนกชมไม้ (เพราะความรักจะเดินเลยเราไป)

เชื่อว่าสักวัน " รักแท้ " จะวิ่งมาชนคุณเอง   
 
 
ความรักที่ผิดหวัง
 
 
..เมื่อเขา มีเส้นทาง ของเขา
เมื่อเห็น เราไม่ดีซักอย่าง
เมื่อคิด คนละทีเมื่อมอง คนละอย่าง
จะดันทุรังกันต่อไปทำไม
จะเสียดายอะไรนักหนา
จะอ้อนวอนให้ใคร เห็นใจ
เมื่อเขาไม่รักเรา ก็ปล่อยให้เขาไป
บอก " หัวใจ " ว่าพอกันที
อย่าปล่อยให้เขาเห็นน้ำตา
กลั้นไว้ก่อนอย่าเพิ่งร้องไห้ตอนนี้
อย่าปล่อย ให้เขาเห็น น้ำตา
มันไม่มีค่าได้ยินไหม
เก็บน้ำตาเอาไว้ข้างใน
ก็เห็นใจ เข้าใจ ซึ้งแล้ว
ที่เขา ทำกับเรา ทุกอย่าง
บอกหัวใจ " ให้ลืม "
แต่ มันไม่ยอมฟัง
เจ็บยังไม่พอหรือไง
เมื่อรัก  " มันไม่เป็นเหมือนฝัน "
10:44 AM | Add a comment | Send a message | Permalink | View trackbacks (0)

วิ่งตามความรัก

  ความรักมีอยู่มากมายบนโลกใบนี้...

แต่เมื่อไหร่ที่เราวิ่งตามหามัน... มันก็จะวิ่งหนีไปซ่อนตัว

เพียงแต่เราเดินไปเรื่อยๆ เอื่อยๆ ไม่ต้องรีบร้อน...

ไม่ต้องแวะชมนกชมไม้ (เพราะความรักจะเดินเลยเราไป)

เชื่อว่าสักวัน " รักแท้ " จะวิ่งมาชนคุณเอง   
 
 
ความรักที่ผิดหวัง
 
 
..เมื่อเขา มีเส้นทาง ของเขา
เมื่อเห็น เราไม่ดีซักอย่าง
เมื่อคิด คนละทีเมื่อมอง คนละอย่าง
จะดันทุรังกันต่อไปทำไม
จะเสียดายอะไรนักหนา
จะอ้อนวอนให้ใคร เห็นใจ
เมื่อเขาไม่รักเรา ก็ปล่อยให้เขาไป
บอก " หัวใจ " ว่าพอกันที
อย่าปล่อยให้เขาเห็นน้ำตา
กลั้นไว้ก่อนอย่าเพิ่งร้องไห้ตอนนี้
อย่าปล่อย ให้เขาเห็น น้ำตา
มันไม่มีค่าได้ยินไหม
เก็บน้ำตาเอาไว้ข้างใน
ก็เห็นใจ เข้าใจ ซึ้งแล้ว
ที่เขา ทำกับเรา ทุกอย่าง
บอกหัวใจ " ให้ลืม "
แต่ มันไม่ยอมฟัง
เจ็บยังไม่พอหรือไง
เมื่อรัก  " มันไม่เป็นเหมือนฝัน "
10:44 AM | Add a comment | Send a message | Permalink | View trackbacks (0)
November 03

เพื่อนเอ้ย

  ... เพื่อนสนิท
... ก็คือ
เพื่อนธรรมดาๆคนนึง ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆทั่วๆไป

... ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง ที่คล้ายๆกับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น
... ถึงจะมาสนิทกันได้

... บางที อาจไม่ใช่นิสัย
... บางที อาจไม่ใช่หน้าตา
... บางที อาจไม่ใช่ฐานะ
... บางที อาจไม่ใช่ระดับความรู้

... แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง ที่ต้องเป็นคนนี้เท่านั้นที่มี

... บางครั้ง

... เราก็ไม่ไป ที่ที่เราอยากไป
... เพียงเพราะว่า มันไม่ไปด้วย

... บางครั้ง
... นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน แต่แค่เห็นหน้ามัน
... น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด

... บางครั้ง
... ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย
... เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้

... บางครั้ง
...ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้

... ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่
บอกเป็นนัยๆว่า
ฉันอยู่ตรงนี้


ชอบคำๆนึงที่บอกว่า

. . . . . เ ร า ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น แ ค่ เ พื่ อ น . .
. . . แ ต่ เ ร า เ ป็ น ตั้ ง เ พื่ อ น ต่ า ง ห า ก . .


...เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ

... มากจนบางคนแยกไม่ออก เอาไปเปรียบเทียบกะแฟน ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน
... ทั้งๆที่มันคนละเรื่องกันเลย


... แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก
... เพื่อน ... จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที
... ไอ่เพื่อนสนิทผม มันคงจะชินแล้ว
... ที่เวลาผมมีรักทีไร ผมก็จะห่างๆมันไปทุกที

... เวลาที่จะกลับมานึกถึงมันได้อีกที

... ก็ตอนอกหักนู่นแหละ

... ก็เคยคิดเหมือนกันนะ
... ถ้าเราเป็นมัน จะรู้สึกยังไง
... คงจะประมาณว่า
... " พอมีแฟนก็ลืมเพื่อน"
... นี่ กะเราไม่เคยช่วยอะไรเลย ทีกับแฟนนะแทบถวายหัว"
... "ต้องเลิกกะแฟนก่อนถึงจะจำเบอร์โทรเราได้ใช่ไหม"
... คิดๆดูแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ
... เพราะเวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก
... ก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยวไหนกับมันเลย
...นานๆถึงจะได้คุยกันที


... แต่พอผิดหวัง พอเจ็บตัวขึ้นมา
... นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน
... อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน

... ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้วผมก็จะไล่มันกลับไปนอน

... ไม่ต้องตื่นขึ้นมาฟังเรื่องราวใดๆทั้งนั้น
... ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอแล้ว

... แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า
... 'เพื่อน

คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ'
... 'แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ'


... 'เพื่อน'
... 'คือคนที่เมื่อเราสุข เราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา'
. . . 'แ ต่ เ ป็ น ค น ไ ม่ มี วั น ป ล่ อ ย ใ ห้ เ ร า ล้ ม ลง

ไ ม่ ว่ า เ ร า จ ะ ไ ป
เ จ็ บ ม าจ า ก ไ ห น . . .
7:44 AM | Add a comment | Send a message | Permalink | View trackbacks (0)

เอาไปอีกเรื่อง ซึ้งๆ

ชายหนุ่มวัย 18 คนหนึ่งกำลังป่วยด้วยโรคมะเร็ง...

มะเร็งระยะสุดท้ายที่ไม่สามารถเยียวยารักษาให้หายได้อีกแล้ว และก็พร้อมจะจากไปในทุกขณะ เขาใช้ชีวิตอยู่กับบ้านมาตลอด มีคุณแม่เป็นผู้ดูแล แล้ววันหนึ่งเขาก็เกิดเบื่อหน่ายชีวิตประจำวันอันจำเจซ้ำซาก อยากจะออกไปนอกบ้านสักครั้ง

เมื่อรับรู้ความในใจของบุตรชายเช่นนั้นแล้ว ไหนเลยผู้เป็นมารดาจะไม่โอนอ่อนผ่อนตาม เขาจึงมีโอกาสออกไปเดินเล่นละแวกบ้าน ผ่านร้านค้ามากมาย...จวบจนพบร้านขายซีดีแห่งหนึ่ง เขาก็ต้องหยุดชะงัก

จ้องมองเข้าไปในร้านแห่งนั้น..ที่นั่นเขาได้เห็นเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันคนหนึ่ง และในทันใดชายหนุ่มก็แจ่มชัดอย่างยิ่งว่าเธอคือรักแรกพบของเขาที่อุบัติขึ้น ณ บัดนั้น เขาเดินเข้าไปข้างในร้าน ขณะสายตาจับจ้องอยู่แต่เธอ กระทั่งมาหยุดยื่ตรงหน้าเธอโดยไม่รู้ตัว

"จะให้ฉันช่วยอะไรได้บ้างคะ" เธอเอ่ยถามพร้อมกับส่งยิ้ม ช่างเป็นรอยยิ้มที่หวานที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัส มันทำให้เขาอยากประทับริมฝีปากเธอในทันที

เขาตอบตะกุกตะกักออกไปว่า "เอ้อ ผมอยากได้ซีดีสักแผ่นครับ" จากนั้นก็ทำทีหันไปเลือกซีดีได้แผ่นหนึ่ง ก่อนจะกลับมาอยู่เบื้องหน้าเธออีกครั้งเพื่อชำระเงิน

"คุณอยากให้ฉันห่อกระดาษด้วยมั้ยคะ" เธอถามพร้อมส่งยิ้มหวานมาให้ด้วยอีกหน เขาพยักหน้า เธอจึงหันหลังไปจัดการให้จนเสร็จเรียบร้อยแล้วยื่นให้ชายหนุ่ม กลับมาถึงบ้านเขาจัดการเก็บแผ่นซีดีไว้ในตู้ เพราะไม่ได้สนใจบทเพลงในแผ่นซีดีแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาสนใจก็คือคนขายนั่นต่างหาก

หลังจากวันนั้นแล้ว ชายหนุ่มก็แวะเวียนไปที่นั่นเป็นประจำทุกวัน ซื้อซีดีมาวันละแผ่นเสมอ พร้อมกับอนุญาตให้หญิงสาวห่อกระดาษทุกครั้ง รวมทั้งเมื่อกลับมาบ้านก็เก็บมันไว้ในตู้เหมือนที่เคยปฏิบัติมา เขารู้สึกขวยเขินที่จะชวนเธอออกไปเที่ยวด้วยกัน ทั้งๆที่เบื้องลึกนั้นปรารถนาเหลือเกิน แต่ก็...ไม่กล้าพอ

เมื่อคนเป็นแม่รับรู้ในเวลาต่อมาท่านก็คะยั้นคะยอให้ลูกชายทำตามใจปรารถนาของตน รุ่งขึ้นเขาจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมด ไปยังร้านนั้นอีกครั้ง

ซื้อซีดีหนึ่งแผ่นเหมือนวันก่อนๆ และระหว่างที่เธอหันหลังให้นั้น เขาก็ตัดสินใจทิ้งเบอร์โทรศัพท์ของตนไว้บนโต๊ะก่อนวิ่งออกจากร้านไป สองสามวันต่อมาคุณแม่ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ จึงรับสายและพูดว่า "สวัสดีค่ะ" หญิงสาวในร้านขายซีดีนั่นเองที่เป็นผู้โทรมา

เมื่อสาวน้อยถามหาคนเป็นลูกชาย ผู้เป็นแม่ก็เริ่มร่ำไห้ แล้วบอกว่า "หนูคงไม่รู้หรอกว่า...เขาเพิ่งจากไปเมื่อวานนี้เอง"

ถัดจากนั้นเสียงจากคนถามก็คล้ายจะถูกปลิด คงเหลือแต่เพียงเสียงสะอื้นเบาๆของผู้เป็นแม่ ในวันนั้นเอง

ผู้เป็นแม่ก็เข้าไปในห้องของลูกชายเพื่อหวนระลึกถึงเขาอีกครั้ง... เริ่มด้วยการสัมผัสเสื้อผ้าที่เขาเคยสวมใส่ และทันทีที่เปิดประตูตู้ ก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบซีดีที่ยังห่อกระดาษไว้ กองอยู่เต็มไปหมด คุณแม่เลือกหยิบมาแผ่นหนึ่ง

นั่งลงบนเตียงและเริ่มแกะออกดู ทันใดนั้นก็มีกระดาษเล็กๆแผ่นหนึ่งหล่นลงมา คุณแม่หยิบมันขึ้นมาอ่าน "สวัสดีค่ะ คุณดูน่ารักจังเลย คิดอยากออกไปเที่ยวกับฉันบ้างรึเปล่า"

กระทั่งเธอแกะซีดีแผ่นถัดๆมา ก็ยังพบกระดาษแผ่นเล็กๆ มีข้อความเช่นเดิม...

ทำซะ____ก่อนที่จะสายเกินไป...........
  
7:27 AM | Add a comment | Send a message | Permalink | View trackbacks (0)
October 31

นิทาน

 

ที่รัก.....


หากเธอเหนื่อยหน่วงหนักจงพักก่อน


เอนกายลงตรงบ่าอุ่นอาทร


รำลึกย้อนถึงทางยาวที่เท้าย่าง

 

ทางที่ยาวไกล.....


เหมือนยิ่งเดินจุดหมายยิ่งไกลห่าง


ความสับสนปนเป ประเด-ประดัง


ไฟความหวังยังริบหรี่ในที่มา

 

อย่ากังวลใจไป....


ฟังสิเสียงดอกไม้ผลิไหวพร่า


เพลงลำนำทะเลดาวอันพราวฟ้า


เสียงน้ำตาของหมอกหม่นหล่นผืนดิน

 

ฉันจะเล่านิทาน.....


กาลครั้งหนึ่ง-ไม่นาน ณ ลานถิ่น-


ลำพูสะพรั่ง-ฝั่งน้ำริน


มีหิ่งห้อยคล้อยบิน-ในถิ่นนั้น...

 

เธอคงรู้ใช่ไหม...


หิ่งห้อยมีดวงไฟกระพริบสั่น


คล้ายใครเก็บดวงดาวที่พราวนั้น


มาแต่งแต้มสีสัน-ลานลำพู

 

ให้เธอเลือกเอา...


ระหว่างดวงรวงดาวที่พราวอยู่


กับหิ่งห้อยด้อยค่าป่าลำพู


ตรองคิดดูเธอจะเป็นเช่นสิ่งใด

 

เธอตอบ..ขอเป็นดาว....


จะได้เด่นสกาวพราวไสว


เจ้าหิ่งห้อยช่างน้อยแรงทั้งแสงไฟ


หรือจะเปล่งแข่งได้ประกายดาว

 

ฉันยิ้มพราย...


ดาวจะมีแสงได้อย่างไรเล่า


อาศัยแสงตะวันส่องจึงผ่องพราว


ให้เธอเลือกอีกครั้งเล่า-เอาอะไร

 

เธอไม่เอ่ยคำใดใด....เธอไม่เอ่ยคำใดใด

 

 

งุงิ Miss u

11:13 AM | Add a comment | Send a message | Permalink | View trackbacks (0)
View more entries
 

*help[® 1 2 ] Nick“•”บางที สิ่งที่เห็นก็ไม่ได้เป็นแบบที่คิดเสมอไป[ ® 1 2 ]